Ja Viv, jij vroeg mij om iets te vertellen over een situatie van mijn grootvader. Wat ik gehoord heb over het schilderij van Domela Nieuwenhuis is het volgende. Mijn grootvader woonde in die tijd in Hilversum en hij zag hem lopen of verschillende keren omdat hij daar ook regelmatig was. En toen heeft ie hem aangesproken op straat. En heeft ie gezegd meneer Nieuwenhuis, uhm, ik vind dat u zo’n mooie kop hebt.Zou het leuk vinden als ik een portret van u maakte? En zo is het gebeurd. En zo is het gegaan. En uhm, ja, dat is eigenlijk het verhaal. Ja. En als je er nog eentje wil horen, dan vertel ik. Nou wat ik er wat ik eigenlijk als kind meegemaakt heb met mijn grootvader was het volgende dat ik met hem een wandeling maakte naar Blaricum. Hij woonde dus in Blaricum. En hij had een collega en een vriend. En die woonde ook in Blaricum, midden in het dorp op de Torenlaan. En daar is nog steeds een mooi huis met een groot atelierraam. En daar woonde zijn vriend en daar ben ik met hem naartoe gewandeld. En ik kwam terecht in zijn atelier en daar stond een schilderij waar hij mee bezig was. En onder een dikke blauwe walm van allebei grote sigaren, ontspon daar ook een gesprek natuurlijk over de kunsten, over het schilderen. En toen hadden ze het ook over dat schilderij wat op die ezel stond. Hij was bezig met de wolken. En toen heeft mijn grootvader en dat vond ik geweldig om te zien. Die heeft toen een penseel van hem gekregen en heeft daar een wolk in geschilderd. En dat was tot beider genoegen geloof ik. En ja ik was toen nog heel jong, ik denk misschien een jaar of vijf, zes, zeker op die leeftijd. En toen op een gegeven moment zijn we weer teruggegaan. En dat was heel erg leuk. En dat heeft zo’n indruk op me gemaakt dat atelier met die grote blauwe rook van die grote sigaren. Dat ik dat eigenlijk nooit vergeten ben. En dat is dus al meer dan tachtig jaar geleden.

Vivienne: Prachtig. En weet jij nog van wie dat was? Welke schilder dat was?

Jansen, J.H. Jansen of H.J. Ja, da’s Jansen geweest. En Jansen, die maakte veel schilderijen ook met zeestukken en schelpenvissers en dat soort schilderijen. Maar was een hele aimabele man. En ik vond het dus prachtig. En tja, dat zijn enkele van die dingen die ik geweldig vond van mijn grootvader. En ja ik was natuurlijk zo’n jaar of zes voordat eigenlijk die oorlog uitbrak. En toen was er natuurlijk ook een gebrek aan brandstof. En ik herinner me nog dat er toen in de kachels en in haarden werden turven gestookt. Maar die turven die pasten natuurlijk niet in een normale haard of een kachel. En mijn grootvader was gigantisch sterk en dat wist iedereen. In Laren hebben we dat ook de sterke man genoemd. En waar ik dan bij was en dat vond ik ook geweldig, is dat die op z’n knieën die turven pakte en doormidden sloeg op z’n knie. En dan had ie die stukken totdat ie een hele berg bij mekaar heeft gehaald en dan was het klaar. En wat er toen ook op dat moment gebeurde er kwam altijd een visboer langs. En die visboer, die kwam op dat moment ook langs, maar die was niet bij hun langsgekomen. Dus mijn grootvader deed de ramen open, want ze zaten beneden natuurlijk. En die riepen en riep ie “bot bot, bot, bot” en die man, op dat moment hoorde ie dat dat en die kwam dus naar huis toe om z’n vis aan te bieden. Maar dat die roep van dat “bot bot, bot”, ja dat staat in m’n geheugen gegrift. Dat zijn van die dingen die je nooit vergeten in je leven. Ok, dat was het.